விடை இலச்சினை விட்ட படலம்

சிவபெருமானது அறுபத்து நான்கு திருவிளையாடல்களில் விடை இலச்சினை விட்ட படலம் முப்பத்தி நான்காவது படலமாகும்.

குலபூஷண பாண்டியன் மதுரையை ஆட்சி செய்த போது காஞ்சியைத் தலைநகராகக் கொண்டு காடு வெட்டிய சோழன் என்னும் அரசன் சோழ நாட்டை ஆட்சி செய்தான். அடர்ந்த காடுகளை சரிசெய்து மக்கள் வசிக்கும் இடமாக மாற்றியதால் அவன் காடு வெட்டிய சோழன் என்று அழைக்கப்பட்டான். அவன் சிவபக்கதனாகத் திகழ்ந்தான். ஒரு சமயம் காமாட்சியை தரிசிக்க வந்த முனிவர் ஒருவர் சோழனைக் கண்டு மதுரை மீனாட்சி அம்மன் சுந்தரேசுவரரின் பெருமையை விரித்துக் கூறினார். இதனைக் கேட்டதும் அவனுக்கு மதுரையில் மீனாட்சி அம்மனுடன் அருள்புரியும் சொக்கநாதரை வழிபட வேண்டும் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டது. நாளுக்கு நாள் சோழனின் ஆவல் அதிகரித்துக் கொண்டே சென்றது. சொக்கநாதர் சோழனுக்கு தரிசனம் தர விருப்பம் கொண்டார். ஒரு நாள் சோழனின் கனவில் சித்தரின் வடிவில் தோன்றிய சொக்கநாதர் சோழனே நீ மாறுவேடம் கொண்டு யாருடைய துணையும் இன்றி மதுரை வந்து மீனாட்சி அம்மன் உடனுறை சொக்கநாதரைத் வழிபாடுவாயாக‌ என்று திருவாய் மலர்ந்து அருளினார். உடனே காடு வெட்டி சோழன் விழித்தெழுந்தான். பகைநாடான பாண்டிய நாட்டுக்கு எவ்வாறு சென்று சொக்கநாதரை வழிபடுவது என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்த தனக்கு மாறுவேடத்தில் வருமாறு சித்தர் கூறியதை கேட்டு பெரும் மகிழ்ச்சி கொண்டான். அன்று இரவே மாறுவேடம் பூண்டு சொக்கநாதரையும், மீனாட்சி அம்மனையும் வழிபாடு மேற்கொள்ள ஆவலுடன் மதுரை நோக்கி புறப்பட்டான் சோழன்.

சோழன் பல்வேறு ஆறுகளையும் மலைகளையும் தாண்டி இறுதியில் மதுரை நகரின் வடக்கு எல்லையான வைகை ஆற்றினை அடைந்தான். அப்போது வைகை ஆற்றில் வெள்ளம் பெருக்கு எடுத்து ஓடியது. பொற்றாமரை குளத்தில் நீராடி இறைவனை தரிசிக்க விருப்பம் கொண்டு வந்த எனக்கு இது என்ன சோதனை? பாண்டியன் கண்டால் துணையின்றி வந்த என்னை சிறைபிடிப்பானே. வெள்ளம் வடியும் வரை பொறுமையாக காத்திருந்து செல்லவும் வழியில்லையே எனப் பலவாறு எண்ணி வேதனையுற்றான். அப்போது சொக்கநாதர் சித்தர் வடிவில் வந்து மீனாட்சியைப் பார்க்கப் போகிறேன் வருகிறாயா அப்பா எனக் கேட்டார். கனவில் கண்ட சித்தர் நேரில் வரக்கண்ட சோழன் ஆச்சர்யம் அடைந்தான். சித்தர் வைகையை பார்க்க வைகையில் வெள்ளம் குறைந்தது. சோழன் பெருத்த ஆச்சர்யத்துடன் சித்தரைப் பின் தொடர்ந்து சென்றான். கோவில் அருகில் வரும்போது நடு இரவாகிவிட்டது ஆகையால் ஆலயம் அர்த்தஜாம பூஜை முடிந்து பூட்டப்பட்டு விட்டது. இதனால் மீண்டும் சோழன் வருத்தத்துடன் நின்றான். அப்போது சித்தர் வடிவில் இருந்த சொக்கநாதர் ஆலயத்தின் காவல்காரன் எனக்கு மிகவும் வேண்டியவன். நான் போய் அவனிடமிருந்து சாவி வாங்கி வருகிறேன். நீங்கள் சொக்கநாதரை தரிசிப்பீர்கள் கவலை வேண்டாம் என்று சொல்லி திறவுகோலை வாங்கி வந்து ஆலயக் கதவுகளைத் திறந்து விட்டான். பொற்றாமரையில் நீராடி அம்மனையும் சொக்கநாதரையும் கண்குளிர தரிசித்து வழிபட்டு போற்றிப் பாமாலை பாடினான். இருட்டிலும் அவன் தெளிவாகப் பார்க்கும் தன்மையை சிவபெருமான் அருளி இருந்தார். விடியும் நேரமாகியும் அவன் புறப்படவில்லை.

சித்தர் வடிவில் இருந்த சொக்கநாதர் சோழ மன்னா நீ இங்கிருப்பதை பாண்டியன் அறிந்தால் உனக்கு துன்பம் உண்டாகும். ஆதலால் நீ இப்போது காஞ்சியை நோக்கி உன்னுடைய பயணத்தை ஆரம்பிப்பது நல்லது என்று கூறினார். பின்னர் சோழனை அழைத்துக் கொண்டு வடக்கு வாசல் வழியாக வந்தார். கோவிலின் வெளியே வந்ததும் கோட்டைக் கதவை அடைத்துத் தாளிட்டு நந்தி முத்திரையை வைத்தார். பின் வைகையின் அக்கரைக்கு கொண்டு சோழனை விட்டுவிட்டு உனக்கு நல்ல துணை கிடைக்கப் பெற்று செல்வாய் என்று திருவாய் மலர்ந்தருளினார். ஆலயத்தை மறுநாள் திறக்க வந்த ஊழியர்களுக்கு அதிர்ச்சி. வழக்கமாக ஆலயக் கதவுகள் மூடப்பட்டதும் அவற்றில் பாண்டிய முத்திரையான மீன் முத்திரையைப் பதிப்பார்கள். ஆனால் அன்று அங்கே காணப்பட்டதோ நந்தி முத்திரை அது பல்லவ நாட்டிற்குரியது. பல்லவம் அப்போது சோழராட்சியில் இருந்ததால் அது சோழ முத்திரையாகவும் பயன்பட்டது. அதை மதுரை ஆலயக் கதவுகளில் பொறித்தது யார்? செய்தி தெரிந்ததும் பாண்டிய மன்னன் கொதித்தான். எனக்குத் தெரியாமல் எதிரி இங்கே வந்து போயிருக்கிறான். இது பாண்டிய நாட்டின் மானத்திற்கும் வீரத்திற்கும் மகா இழுக்கு. எப்படி நடந்தது இந்த அநியாயம் இப்பழியைத் துடைக்க நாம் உடனே சோழ நாட்டின் மீது போர் தொடுத்தேயாக வேண்டும் முழங்கி படை திரட்ட உத்தரவிட்டான். போர் ஆயத்தங்கள் மும்முரமாக நடந்தன. விடிந்தால் படைகளுடன் சோழநாட்டை நோக்கிப் புறப்பட தயாராக இருந்த்தார்கள்.

குலபூஷண பாண்டியன் இரவு தூங்க செல்லும் முன்பாக சொக்கநாதரிடம் முறையிட்டு வேண்டினான். இரவில் குலபூஷண பாண்டியனின் கனவில் தோன்றிய சொக்கநாதர் உன்னைப் போலவே காடுவெட்டிச் சோழனும் என்னுடைய பக்தன். அவன் எம்முடைய தரிசனம் வேண்டினான். அவனுடைய விருப்பத்தை நிறைவேற்ற மாறுவேடத்தில் அவனை வரச்செய்து திருக்கோவிலின் வடக்கு வாயிற்வழியின் மூலமாக உட்செல்லச் செய்து வழிபாடு மேற்கொள்ளச் செய்து காஞ்சிக்கு திருப்பி அனுப்பினோம். இறுதியில் வடக்கு வாயில் கதவிற்கு நந்தி முத்திரையை வைத்து மூடினோம். சோழனின் பக்தியை எடுத்துரைக்கவே இவ்வாறு செய்தோம் சோழன் மீதுள்ள சினத்தை விடு பகையை மற. அவனும் உன் போல் ஒரு சிவ பக்தன் என்று கூறினார். இதனைக் கேட்டதும் குலபூஷண பாண்டியன் விழித்தெழுந்தான். இது சொக்கநாதரின் திருவிளையாடல் என்று அனைவருக்கும் அறிவித்தான். பின்னர் தனது மகனான இராஜேந்திர பாண்டியனிடம் ஆட்சியை ஒப்படைத்துவிட்டு சிவப்பேறு பெற்றான்.

சிவபெருமான் இந்த திருவிளையாடலை செய்து இதன் மூலம் உலகிற்கு அளித்த நன்மை:

இறைவன் அனைவருக்கும் பொதுவானவன் என்பதை இந்த திருவிளையாடல் மூலம் அனைவருக்கும் உணர்த்தினார்.

Vidai Ilachinai Itta Padalam (விடை இலச்சினை இட்ட படலம்)

"Vidai Ilachinai Itta Padalam" is the 34th chapter in the Thiruvilaiyadal Puranam.

This chapter translates to "The Chapter where the Bull Seal was Affixed." (Vidai means Bull/Nandi, and Ilachinai means Seal or Emblem). It is a beautiful story that illustrates how God’s grace transcends political borders, enmities, and even the royal authority of kings.

The Story

1. The Devout Enemy King

While King Kulabhooshana Pandiyan was ruling Madurai, the city of Kanchipuram was ruled by a Chola monarch known as Kaadu Vettiya Cholan (so named because he cleared forests to build his city). Though he was a Chola ruler, he was an incredibly ardent devotee of Lord Shiva.

The Chola King harbored a deep, burning desire to visit Madurai and worship Lord Somasundarar and Goddess Meenakshi. However, the Pandyas and Cholas were bitter enemies during this period. A royal visit was impossible, and if he were caught in Madurai territory, it would mean certain war or death.

2. The Divine Dream

Distressed that his political boundaries were stopping his spiritual journey, the Chola King prayed to Lord Shiva. That night, Lord Shiva appeared in his dream as a mystic (Siddhar).

The Lord told him: "Do not worry. Leave your royal robes behind, disguise yourself as a humble Shaivite devotee, and travel to Madurai alone at night. I will personally arrange for your darshan."

3. The Flooded River and the Guide

Overjoyed, the Chola King secretly left Kanchipuram disguised as a poor ascetic. After a long journey, he finally reached Madurai in the dead of night. However, when he arrived at the banks of the Vaigai River, he found it heavily flooded and impossible to cross.

Suddenly, the same Siddhar from his dream appeared before him. The Siddhar gently took the disguised King by the hand, magically guided him safely across the raging river, and led him straight to the entrance of the Meenakshi Sundareswarar Temple.

4. The Royal Fish Seal (Meen Ilachinai)

Because it was midnight, the massive doors of the temple were tightly shut and heavily locked. To ensure security, the Pandyan King's official royal emblem—the Fish Seal (Meen Ilachinai)—had been firmly affixed over the locks.

The Siddhar merely looked at the doors. Without breaking a single lock, the royal seals dissolved, and the heavy doors miraculously swung wide open. The Chola King rushed into the sanctum, weeping with joy, and experienced a blissful, uninterrupted darshan of Lord Somasundarar.

5. The Divine Bull Seal (Vidai Ilachinai)

After the King finished his prayers, he exited the sanctum. The Siddhar closed the temple doors. However, to re-seal them, the Siddhar did not put the Pandyan King's Fish Seal back. Instead, He miraculously stamped the doors with Lord Shiva's own divine emblem: the Bull Seal (Vidai Ilachinai).

The Siddhar then guided the Chola King back across the Vaigai river, blessed him, and vanished into thin air. The Chola King returned to Kanchipuram safely, his life's greatest desire fulfilled.

6. The Pandyan King's Realization

The next morning, the temple priests and guards arrived and were shocked. The Pandyan King's Fish Seal was gone, and a glowing, unearthly Bull Seal had taken its place. They immediately rushed to King Kulabhooshana Pandiyan to report the breach.

The Pandyan King was completely baffled as to how his royal seal had been tampered with. That night, Lord Shiva appeared in his dream and explained everything: "Your rival, the Chola King, came to see Me with pure devotion. I opened the doors for him and sealed them back with My own crest."

Realizing the truth, Kulabhooshana Pandiyan was deeply humbled. He understood that in the eyes of God, there are no "enemy kings"—only devotees. He marveled at the Lord's compassion and worshipped the divine Bull Seal left on the temple doors.

Significance and Legacy

• Divine Authority over Earthly Authority: The replacing of the Fish Seal with the Bull Seal is deeply symbolic. It represents that God's authority always supersedes the authority of earthly kings and governments. The King may own the city, but the Lord owns the temple.

• Devotion Knows No Borders: This chapter beautifully illustrates that spirituality breaks down political and geographical boundaries. Lord Shiva, the patron deity of the Pandyas, acted as a personal guide to their greatest political rival simply because of the rival's pure devotion.

• The Accessible God: Unlike a mortal king who requires appointments and protocol, Lord Somasundarar opened His doors at midnight for a disguised, traveling pilgrim, proving that God is always accessible to a crying heart.